Blij met jezelf

Christelijke Coaching en Therapie Arnhem

Hoe ga ik om met de coronacrises?

Hoe ga ik om met de coronacrises?

Goede vraag. Ik ga es de tijd nemen om daar over na te denken.

Omdat ik de laatste tijd steeds meer probeer te zeggen wat ik voel, benoem ik al langere tijd deze tijd af en toe krachtig in lelijke woorden.  Zoals “shittijd” of “klotetijd “. Dat is natuurlijk niet netjes om dat zo te zeggen.

Maar deze woorden geven wel heel duidelijk weer hoe ik deze tijd beleef.
Ik vind dat ik veel wensen moet inslikken en dat ik me aan moet passen.

Veel kan niet. En dat vind ik heel netjes gezegd, lastig.

Moeilijker word het als ik dieper ga graven in mezelf.
Want als ik mijn gevoel toelaat komt er veel verdriet naar boven. Ik heb verdriet over de tijd die voorbij is gegaan ,de tijd waarin ik allemaal dingen die eerst gewoon waren niet meer kan doen.

Zoals?

Naar de dierentuin met mijn kleinkinderen en kinderen samen.
Winkelen en een bakkie doen met mijn dochters en vriendinnen.
Met de trein reizen doe ik ook niet in deze tijd.

Dat ik vorig jaar op bezoek bij mijn vader in het verzorgingstehuis in een partytent buiten moest zitten en met hem binnen achter glas via een microfoon moest praten. Dat ik hem toen geen drinken kon geven toen hij dorst had.

Dat hij steeds vroeg om toch binnen te komen, dat ik moest zeggen dat dat niet mocht.

Waar ik me ook heel verdrietig door voel?

De gesloten winkels en horeca in het winkelcentrum. Ik voel haast de moeite en het verdriet en de wanhoop van de ondernemers. Ze moeten toch hun huur van de zaak maar ook van hun huis betalen. Hoe doe je dat als je geen inkomsten hebt? Hoe vul je al die formulieren in voor de steun van de overheid? Ik zou er wanhopig van worden. Wat doe je met je werknemers die je altijd trouw waren? Die je misschien niet meer kunt betalen? Wanhoop voel ik.

De soms geheel lege autobussen die ik zie rijden in mijn buurt maken me ook verdrietig omdat volgens mij ieder weldenkend mens kan snappen dat dat financieel echt niet uit kan.

Waar ik niet te veel aan wil denken, maar ik weet wel dat dat verdriet er zeer zeker is, is het verdriet van de mensen die familie zijn van iemand die is gestorven is door het coronavirus.

Mensen die in eenzaamheid stierven in het begin van pandemie stierven omdat er nog zo weinig kennis over de bestrijding van het virus was. Hoe ga je daar als familie mee om?

Alles is echt veranderd.

Ik kijk zelfs anders tegen de politiek aan, terwijl ik nooit echt veel nadacht over politieke beslissingen.

Want de nieuwe regels raken mij en anderen enorm.

Ik merk ook dat ik mijn mening en gevoel wil delen met anderen. Maar ik merk ook dat het best moeilijk is om dat te doen. Als ik vragen stel word ik weggezet als een criticus.

Maar ik heb die vragen wel.

Dus ik stel ze en ik zoek naar antwoorden.

Ik ervaar dat ik een opdracht heb, namelijk :mijzelf serieus nemen.

Mijn gevoelens serieus nemen.

Mijn gevoelens delen met anderen.

Anderen serieus nemen.

Onderzoek naar de waarheid doen.

Wat mij helpt in de moeilijke vreemde tijd?

Naast het benoemen van mijn gevoelens , heb ik ook een soort tijdlijn bedacht waarop ik fijne activiteiten plan. Ik leef in periodes van zes weken. Ik bedenk plannetjes voor in die zes weken. Daar kan ik naar uitzien. Een vakantiehuisje huren kan nog gewoon. En straks in de zomer kunnen we fietstochten maken en weekendjes met een tentje naar een camping.

Ik drink nu s morgen direct als ik uit bed kom een kop koffie. Dat ervaar ik als een fijn momentje.

Of ik kook eens iets heel anders dan anders. Daar kan ik ook trots op zijn.

We wandelen ook veel nu. Dat voelt ook goed en gezond.

Wat maakt me blij in deze lastige tijd?

Een klein gesprekje op straat.

Een glimlach van een voorbijganger in het park.

Iets kleins en aardigs voor een ander doen.

Een leuk tv programma.

Een interessante site over de problemen in deze tijd.

Een prachtige bloem.

Een leuk tijdschrift.

Alles is veranderd maar als je aandacht geeft aan je gevoelens vind je altijd weer uit waar jij behoefte aan hebt, wat jij persoonlijk nodig hebt. Alleen jij kunt dat voor jezelf bedenken.

En jij alleen kunt dat met anderen delen.

Als het je lukt om naar jezelf te luisteren zal je ook nieuwsgierig worden naar andere mensen.

En dat is echt leven!

Leven in verbinding met jezelf en de ander.

Reacties zijn gesloten.